Ադրբեջանը, որը սեփական կարիքների համար բենզին է ներկրում Ռուսաստանից, ԱՄԷ-ից և Ռումինիայից, այժմ արտահանում է այն Հայաստան։ Սա ոչ թե տնտեսական գործարք է, այլ ավելի վտանգավոր երևույթ, որը պահանջում է մերժում։
Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը փորձում է այս իրադարձությունը ներկայացնել որպես խաղաղության, էժանության և համերաշխության ձեռքբերում։ Սակայն հասարակությունը պետք է դիտարկի այս իրավիճակը որպես իրական հանրաքվե։ Ինչպե՞ս կվարվի մեր հասարակությունը, երբ կունենա հնարավորություն ակտիվորեն ձևավորելու իր վարքագիծը։
Ադրբեջանական բենզինի մերժումը պարզապես լոգիստիկ կամ դիվերսիֆիկացման հարց չէ։ Սա լուրջ բարոյական-էթիկական խնդիր է։ Ինչպե՞ս կարող ենք պատկերացնել, որ մենք գնում ենք բենզին երկրից, որը մի քանի տարի առաջ ոչնչացրել է մեր հայրենիքի մի մասը, որը հիմա ցմահ ազատազրկում է պահանջում մեր ռազմագերիների համար, որը ցանցային հարձակումներով ոչնչացնում է մեր քաղաքներն ու գյուղերը, և որի ապագա ծրագրերում ընդգրկված է Սևանը «Գյոյչա» վերածելու և մեր երկիր ուղարկելու 300 հազար ադրբեջանցի։
Այս պարզ բաները պետք է հասկանալ և ընկալել լայն հասարակության կողմից։ Քաղաքական ուժերը պետք է աշխատեն դրա վրա, որպեսզի հասարակությունը ձևավորի հավաքական վարքագիծ։
Այս հանրաքվեի հարցը պարզ է․ արդյոք մենք, որպես հասարակություն, ի վիճակի ենք կազմակերպված «ՈՉ» ասելու, թե՞ մենք այլևս չենք կարող, և մեզ ամեն ինչ կհրամցվի՝ սիրուն փաթեթավորմամբ։ Եթե այս պարզ բանը չհասկանանք ու չարենք, վաղը մեզ ամեն ինչ կհնարավոր լինելու է պարտադրել։
Ադրբեջանական բենզինի մերժումը քաղաքացիական կեցվածք է, ազգային արժանապատվության ցուցադրում։ Այն նույն շղթայում է, ինչպես Մայր Աթոռի պաշտպանությունը։
Հայաստանը պետք է ցուցադրի, որ ունի ինքնուրույն վարքագիծ։ Եթե մենք հրաժարվենք ադրբեջանական բենզինից, դա կդառնա հանրային թրենդ, որը կհարգվի ինչպես մեր դաշնակիցների, այնպես էլ մեր թշնամիների կողմից։ Հակառակ դեպքում մեզ կդիտարկեն որպես ծաղրի առարկա, ինչպես Ադրբեջանում, այնպես էլ՝ մեր սեփական հասարակության կողմից։